Geceyarısını geçtik gene...

Karanlığın ormana mahsus olmadığını anlıyorum bu sabah,
Parklarda nemli banklar ve portakal rengi oldu lambalar bak...
Karanlığı gömülen yabancılardan yakışıksız
Varlığın ile ilgili hisler, hissetmeler...


Umutsuzluktan kurtar beni,
Tehlikesiz bir kirli oldum diyorum.
Nerden çıktın bilmiyorum ama
İnan o havuz beni boğar biliyorum.

Geceleri zincire vurasım var.
Sana mahkum edesim var ayı.
Avlanmak yasak artık bu denizde
Kan ıslansada hala susuz.

Hastalar akılsız karmaları bazen
Ölümsüz hissetmeyi dileyen, sempatik numaraları...
İzledim ben çoğunu bilirsin aynı oyundaydık,
Aynı sahnede güçsüz arzu parıltıları...

Asıl duymam gereken sesizliğin,
Bilmem gerek nefesinin ferahlığını.
İnkarsızım sanırım, dedim ya tek medet sende,
Karanlık gözyaşlarımı saklayacakmı yanaklarımda...